Het waait flink vandaag. Het is relatief rustig in de tuin: er zijn weinig vogels bij het voer. Opeens een knal. Nee toch, alwéér? Snel ga ik kijken: deze keer is het een groenling vrouwtje. Ze komt iedere dag in onze tuin eten. Nu ligt ze op haar rug op de grond. Wat een naar gezicht! Ze ademt nog. Voorzichtig pak ik haar op: geen gebroken nekje. Gelukkig. Ze legt haar kopje op mijn hand en knippert met haar oogjes. Verder zit ze doodstil. Wil ze weg? Ik open mijn hand, maar ze blijft zitten. Ik probeer haar rustig en warm te houden door beschermend mijn handen om haar heen te houden. Kort daarop voel ik haar wat meer bewegen, ik open weer mijn hand en nu vliegt ze gelukkig wel weg, onze klimophaag in. Hopelijk redt ze het en is ze 'alleen maar' erg geschrokken....

Terwijl ik naar een etende bonte specht kijk, vliegt hij weg. Het gaat met zo'n vaart dat ik meteen weet dat er gevaar dreigt. Kort erna zie ik welk gevaar: de sperwer! Hoewel ik hem de laatste tijd weer regelmatig zie, zit hij niet zo vaak meer in onze tuin. Kennelijk heeft hij een andere tactiek dan vorig jaar: niet meer vanaf een zitplek, maar vanuit de vlucht aanvallen. Dat heb ik hem enkele keren zien doen. Het ziet er gevaarlijk uit: de sperwer vliegt met een noodgang achter angstige vogeltjes aan, die soms wel héél dicht bij het raam vliegen (een houtduif schrok zo erg, dat hij er tegen aan vloog; gelukkig vloog hij zonder kleerscheuren verder).

Maar vandaag heb ik geluk: hij gaat op het dak bij de buren zitten, nét op het moment dat de zon doorbreekt. Snel maak ik enkele foto's. Wat een prachtige vogel! Ik had het nooit verwacht, maar even later wordt hij verjaagd door een kauw.

Het is donker, miezerig weer. De vogels in de tuin zorgen gelukkig voor wat bedrijvigheid en de nodige kleur. Sinds een tijdje zijn ook de groenlingen weer iedere dag in de tuin aanwezig. Ik vind het net grote kanaries. Ze zijn dol op de zonnebloempitten. De meeste foto's belanden helaas in de prullenbak: niet scherp (te weinig licht, dus lage sluitertijd en hoge ISO) of met een zonnebloempit in de snavel. 

Al een paar dagen hebben we geen boomklevers meer in onze tuin gezien. Na het raamongeval ben ik toch wel ongerust: heeft hij het eigenlijk wel gehaald? Vandaag zien we gelukkig weer een boomklever in de tuin, maar of het ons raamslachtoffer is, kan ik niet zeggen. Ik hoop het maar!

De grote bonte spechten komen nu ook iedere dag langs, vaak zelfs meerdere keren per dag. Eerst deden ze zich tegoed aan de pinda's, maar ze zijn inmiddels overgestapt op de pindakaas. Het mannetje is de trouwste gast, het vrouwtje komt gelukkig ook steeds vaker. Gistermiddag waren ze er zelfs allebei op hetzelfde moment: het was even spannend wie als eerste op de spechtenstam mocht!

Ook een zeer trouwe tuingast is de glanskop (meestal twee exemplaren): iedere dag vliegt hij heen en weer naar de zonnebloempitten om ze veilig in de prunus te verschalken.