Het is koud, maar heerlijk zonnig. Tijd om weer eens te gaan wandelen dus. We blijven hier in de buurt. Meer mensen hebben dat idee. Toch jammer, want als je wilt fotograferen is "less is more". Nog bij huis worden we vrolijk toegezongen door een roodborst-in-voorjaarsstemming. Een heerlijk geluid!

We horen hem vaak 'lachen', maar zelden zien we hem: de groene specht. Gek genoeg ontdek ik hem vrijwel meteen in een boom. Helaas veel tegenlicht, dus een zwart-wit-foto, maar... toch in beeld!

Onderweg komen we meerdere roodborstjes tegen: zingend uit volle borst. Heerlijk dat voorjaar! Terwijl ik deze roodborst fotografeer zie ik een heel klein vogeltje op nog geen meter afstand van mij in een heg zitten: een goudhaantje! Zo mooi, maar helaas ook heel vlug. Hij is verdwenen voor ik er een foto van kan maken.

In het bos horen we volop spechten roffelen. Waarschijnlijk vooral grote bonte spechten, maar in ieder geval ook 2 middelste bonte spechten! Ze zitten vlak bij elkaar. Prachtig die felrode petjes en roze buikjes! 

Wat een stralend en windstil weer vandaag! Het zou zonde zijn om niet op pad te gaan. Dus.... pakken we de auto en gaan naar het Vossemeer. Hier is altijd wel wat te zien: vooral veel watervogels en roofvogels. Ook maak je hier kans om de majestueuze zeearend te zien (helaas vandaag niet). Het grote nadeel van deze plek vind ik dat de vogels vaak vrij ver (van de kant) afzitten. Maar het zonnetje en het 'gewoon' kunnen genieten van wat we zien maakt veel goed!

We zien dan geen zeearend, maar wel een aantal buizerds en een torenvalk. Ook mooi!

Bij een moerassig gebiedje staan een paar auto's (met teletoeters). Tja, eigenlijk weten wij dan al genoeg: er is iets te zien. Normaal gesproken hou ik mij altijd afzijdig van dergelijke 'toeristische trekpleisters', maar deze keer denk ik: ach, gewoon even kijken. Is het niks, gaan we weer! Ik ben dan ook erg blij als ik een paar baardmannetjes en rietgorzen zie foerageren op het riet. Die zie ik niet zo heel vaak. En wat zijn ze mooi! Helaas ver weg, maar ik heb ervan genoten!

Ineens is er een hoop kabaal. Ik kan het geluid niet thuisbrengen. Even denk ik: een ral?? Maar zeker ben ik niet. Groot is mijn verbazing dan ook niet als even later, heel voorzichtig, een waterral over het ijs langs de rietkraag schuifelt. Wat gaaf! Ze zijn meestal heel schuw (en dus onzichtbaar). Het geluid zal ik nu in elk geval niet gauw meer vergeten.

We zijn er nog steeds niet zeker van waar de andere auto's naar kijken. Volgens mij hebben ze deze waterral gemist. Dan vliegt er ineens iets over de auto: het is een roerdomp! Staan ze daarnaar te kijken? Helaas ben ik te laat om een foto te maken, maar ik zie wel waar hij het riet in duikt. Hij neemt meteen de bekende "paalhouding" aan, waarbij hij compleet wegvalt in het riet (gelukkig zag ik hem landen). Een poosje hou ik die plek in de gaten, maar al gauw ben ik hem kwijt: hij is dieper het riet in gelopen. Jammer! Dan ineens zie ik hem weer: hij is een behoorlijk stuk onze kant op gelopen! Wat gaaf is dit. Het zal best lastig voor hem zijn iets te eten (o.a. vissen) te vinden met dit laagje ijs op het water. Ik verbaas me over zijn moed (roerdompen staan bekend om hun verborgen leefwijze en schuwheid). Waarom hij onze kant op komt, weet ik niet. Dan ineens is hij nog maar 10 meter bij ons vandaan. Hij komt niet dichterbij: hij loopt naar een ander gedeelte. Er blijkt er nóg één te zitten! Wat super: dit is echt genieten! Dan vliegt nummer 1 weg (naar zijn ouwe stekkie) en de ander duikt het riet weer in...... En wij rijden naar huis, moe en voldaan!