Een schitterende dag: de zondag doet haar naam eer aan. Even kijken wat er te kieken valt. Dat valt tegen: alles vliegt weer eens weg, hoe voorzichtig ik ook ben, en er zitten ook niet veel vogels. Wat verschilt dat toch per dag! De wind maakt het koud, maar de zon schijnt gelukkig (gunstig voor de foto's). De blauwe kiek is er wel. Toch wel weer even kunnen genieten van de capriolen van deze prachtige roofvogel!
Toch ben ik teleurgesteld, merk ik. Op sommige dagen ben ik al blij met een mooie foto van een mus, op andere dagen is niks 'goed genoeg' lijkt het wel. Maar een mens wil wel eens wat anders zien toch? Dus ik besluit, geheel tegen mijn principes in, naar de sperweruil te gaan. Al ruim 2 maanden zie ik overal prachtige foto's voorbij komen en ik vermoed dat ik inmiddels de enige in Nederland ben die deze zeldzame vogel nog niet (live) heeft gezien. Het is mooi weer, dus: op naar Zwolle! De hoeveelheid mensen valt mee. Al snel blijkt dat de vogel vandaag nog niet is gespot. Oei. Ik besluit een rondje te lopen. Helaas, niks gezien. Ook de rest heeft geen succes. Hé wat zit daar op die elektriciteitsmast? Het blijkt een 'ordinaire' stadsduif. Jammer.
De uren verstrijken. We blijven optimistisch. Omdat we aan een drukke weg staan, midden in de stad, met uitzicht op een soort braakliggend terrein aan de spoorbaan, is 'genieten' van de omgeving of natuur er niet echt bij. Gelukkig besluiten een paar boomkruipers ons gezelschap te houden. Het is onvoorstelbaar, maar er zijn mensen speciaal voor deze uil 1 dag uit Engeland overgekomen. Sterker nog, er zijn ook mensen uit Italië! Die gaan vanavond ook nog naar Vlieland om morgen op zoek te gaan naar de sneeuwuil. Of ik zoiets voor een vogel over zou hebben???
Om half 5 (na meer dan 5 uren staan blauwbekken) hou ik het voor gezien. Geen sperweruil gezien. Best een teleurstelling: ik had hem graag zelf op de foto gezet, maar wellicht zijn er geen muizen meer op die plek en heeft hij zijn heil elders gezocht. Dankzij de gezelligheid in de groep en de belangstellende passanten was het wachten vol te houden, maar ik weet niet of ik mijn principes nog eens overboord zet... een wandeling in mooie natuur is aan mij beter besteed.
